Dísirnar

Á þessarri meðgöngu var ég  reynslunni ríkari, enda búin að ganga í gegnum þetta þremur árum áður. Allt það gríðarlega magn upplýsinga sem ég viðaði að mér á fyrri meðgöngu var mér í ágætlega fersku minni og þurfti lítillar upprifjunar við. Í upphafi meðgöngu fékk ég slæma flensu en ég hélt fyrst að meðgangan væri að fara svona illa í mig og var alveg miður mín, sá alveg fyrir mér að ég gæti hvorki sinnt skóla né vinnu en á örfáum dögum batnaði mér og allar áhyggjur reyndust óþarfar. Meðgangan gekk nokkuð vel fyrir sig, ég slapp við ógleði en grindin var eitthvað að angra mig, stundum fann ég lítið fyrir henni en stundum gat ég ekki hreyft mig og fór ég í sjúkraþjálfun á tímabili til að reyna að láta mér líða betur. Ég var mjög upptekin við að ljúka náminu mínu, sinna nemendafélaginu, vinnu og fjölskyldu og meðgangan leið án þess að ég hefði mikinn tíma til að pæla í henni eða slappa af og njóta hennar, en samt var þetta bara skemmtilegt og kósý að finna spörk í bumbunni.

Þar sem að fyrri fæðing var keisari hafði ég ekki möguleika á að reyna heimafæðingu aftur og þurfti að vera í mónitor allan tímann.

Ég var sett 1. júní 2008 en þar sem ég var búin að vera mjög upptekin um veturinn og var endalaust að fá pestar eftir að ég var búin að ljúka skólanum þá var ég mjög sein með allan undirbúning þannig ég var ekkert að stressa mig þó ég færi fram yfir. Ég sagði að ef barnið kæmi ekki 1. júní þá kæmi það ekki fyrr en 7. júní - því það var settur dagur með Þórdísi Erlu. Það liðu 30 tímar frá því að ég missti vatnið með Þórdísi Erlu og þar til hún fæddist þannig að aðfaranótt 6. september var ég viss um að ég myndi missa vatnið - og fæða svo 7. júní. Ég setti því handklæði á rúmið og lá svo þar og horfði á 3-4 þætti af House til kl. 1 um nóttina. Ég var lengi að sofna og var bara búin að sofa í svona 5-10 mín þegar ég fékk magaverki og hríðarverki. Ég var svo rugluð - hálfsofandi/hálfvakandi og fannst eins og Dr. Foremann í House væri að tala við mig og greina hvort ég væri byrjuð í fæðingu eða hvort ég væri með magapínu! (ein alveg heilaþvegin eftir allt þáttaglápið.). Eftir að ég áttaði mig á að fæðingin væri farin af stað byrjaði ég að reyna að taka tímann á milli hríða til að geta hringt og látið vita hvenær væri von á mér upp á deild - en þá voru strax bara 2 mín á milli hríða þannig mamma var kölluð út til að vera hjá Þórdísi Erlu og við brunuðum uppeftir.

Mikið af fæðingum var í gangi þegar við komum upp á fæðingardeild og þurfti því að kalla eftir ljósmóður á bakvakt til að sinna mér - og ekki fannst mér gaman að hanga og bíða eftir henni þar sem hríðirnar voru mjög harðar og stutt á milli þeirra. Ég þurfti líka að hanga í mónitor í ca. 300 ár í skoðunarherberginu og var orðin frekar óþolinmóð að fá að komast í fæðingarherbergi og komast í bað og reyna að ná einhverri stjórn á þessum verkjum.
Við fyrstu skoðun var útvíkkunin 6. Ég fékk að fara í bað og hjálpaði það helling, fínt að fá rennandi vatn á verkina og einnig fékk ég kalda bakstra til að hjálpa mér.

Ég þurfti að hafa mónitor ofan í vatninu þar sem ég er fyrri keisari - það var búið að segja mér það fyrirfram en ljósan setti þá ekkert á mig strax og ég var ekkert að minna hana á það en svo upphófst mikið bras við að fá þá til að virka því þeir voru þráðlausir. Þrjár ljósur voru komnar í málið og að sjálfsögðu greip Fannar í manualinn og reyndi að finna útúr þessum tækniörðugleikum, lítið var hlustað á hann en þetta hafðist nú að lokum. Þegar ég kom upp úr baðinu var útvíkkunin komin í 8 og svo bara leið og beið og leið og beið og ekkert gerðist og stöðnun varð í fæðingunni alveg eins og í fyrstu fæðingunni en verkirnir hættu ekkert og ágerðust bara ef eitthvað var. Þeir voru alveg að fara með mig og ég vissi ekkert hvernig ég átti að vera en svo tókst mér að ná áttum og anda mig í gegnum þá.

Eftir langan tíma þar sem ekkert dró til tíðinda var ég orðin alveg sannfærð að þetta barn kæmist ekkert út af sjálfsdáðum. Þá var klukkan um 7:20 minnir mig og ljósan vildi bíða eftir vaktaskiptum kl. 08 og láta þá vakt ákveða um framhaldið því ég bað vinsamlegast um mænudeyfingu svo ég yrði bara tilbúin í keisarann - vildi sko ekki láta neinn tíma fara til spillis ;)
Ég var ekki sátt við að þurfa að bíða í 40 mín eftir vaktaskiptum þar sem tíminn var nett lengi að líða þannig að hún fór og kom til baka með þau skilaboð að ég myndi fá mænudeyfingu og hríðarörvandi og ef það gengi ekki þá yrði ég sett í keisara.

Um 8 leytið kom svo frábær ljósa sem heitir Guðrún Fema og ljósmóðurnemi með henni sem heitir Hrafnhildur Margrét og þær voru alveg súper hressar og kátar og Guðrún sagði að þetta yrði búið fyrir 12, hvernig sem þetta myndi enda. Síðan var mænudeyfingin sett upp og þrátt fyrir að vera voðlega lítið fyrir lyfjanotkun og meira fyrir að gera hlutina á náttúrlegan hátt þá var ég afskaplega hamingjusöm þegar deyfingin fór að virka, ég fann alltaf þrýstinginn og fann hríðarnar koma harðar og reglulega en verkirnir hurfu og ég náði að slaka á og hvíla mig. Fannar fékk lazy-boy og teppi og steinsofnaði.

Þetta virkaði alla veganna fyrir mig, útvíkkunin kláraðist og eftir rúmlega klukkutíma rembing, ýmsar stellingar og góða hjálp og hvatningu frá ljósunum og Fannari fékk ég dísina mína í fangið kl. 11:58. Fannar klippti stoltur á naflastrenginn og ljósurnar sýndu okkur fylgjuna - sem var mjög merkileg :) Fljótlega byrjaði litla snúllan að leita sér að einhverju matarkyns og rataði samstundis á brjóstið og fékk sér smá sopa. Það var lítið mál fyrir hana og þurfti hún ekki að fara í neina brjóstagjafakennslu frekar en stóra systir.

Eftir að við höfðum fengið mjög kærkominn matarbakka og hvílt okkur aðeins og knúsað lilluna upp á fæðingarstofu fengum við að fara í Hreiðrið og þangað komu svo Þórdís Erla og amma Sigga og amma Erla og Þorgeir að skoða prinsessuna. Daginn eftir kom Þórdís Erla svo upp á spítala og sótti okkur og við fjögurra manna fjölskyldan fórum heim í Hraunbæinn ....and lived happily ever after