Dísirnar

Eftir að hafa farið á parakvöld í meðgöngujóganu þar sem meðal annars var nokkuð rætt um vatns- og heimafæðingar og kosti þess fór sú tilhugsun að fæða heima að heilla mig
svolítið mikið. Mér hefur alltaf þótt sá möguleiki að fæða í vatni spennandi en vissi að það var ekki leyfilegt á Landsspítalanum og þótti sá kostur að fara út á land ekkert
sérstaklega fýsilegur.

Heimafæðing var fyrirbæri sem heillaði mig ekki neitt í byrjun
meðgöngunar. Ég vissi að þetta var möguleiki en ákvað að þetta væri nú ekkert fyrir mig. Það hentaði mér bara ágætlega að bruna upp á spítala þegar þar að kæmi og láta
læknaliðið segja mér hvernig ég ætti nú að koma þessu barni í heiminn.Það viðhorf breyttist heldur betur þegar á leið meðgönguna og þá sérstaklega eftir að ég byrjaði í jógatímum. Þar var mér nefnilega kennt að ég hefði stjórn á minni fæðingu, að líkaminn minn vissi alveg hvað hann væri að gera og ef ég myndi hlusta á hann og treysta honum
gæti ég farið í gegnum fæðinguna á mínum forsendum og líkaminn myndi leiða mig áfram. Ég sá að það var nokkuð til í þessu sjónarmiði og fór að tileinka mér þann hugsunarhátt.

Ég áttaði mig á að ég gæti fætt í vatni ef ég veldi heimafæðingu og eftir nokkra umhugsun og fengið samþykki hjá manninum mínum hófst ég handa við að undirbúa heimafæðinguna mína. Áður en ég varð ólétt hafði ég þá hugmynd að það væri alls ekkert gaman að vera óléttur og ég var viss um að ég yrði veik alla meðgönguna en komst fljótt að því að mér skjátlaðist. Heilsan var í góðu lagi, ógleðin varði stutt og ég náði að halda henni niðri með því að vera í stanslausu narti. Grindin var eitthvað að angra mig en ég hélst samt vinnufær lengi og lagaðist eftir að hafa farið í höfuðbeina- og spjaldhryggsjöfnun. Ég var búin að stefna á að fæða á settum degi því að dagsetning var svo rosalega flott 070605 en gerði mér samt grein fyrir að það væri möguleiki að ég gengi fram yfir og var ekkert farin að bíða neitt að ráði fyrr en alveg í lokin en þá voru svo margir búnir að segja við mig að ég gengi örugglega ekki fullar 40 vikur, bæði útaf því hversu roooosalega stór bumban var og svo vegna ættarsögu. Ég gerði þau stóru mistök að trúa þessu og var því orðin frekar pirruð á að ekkert væri að gerast þegar stóri dagurinn nálgaðist.
Ég byrjaði að fá verki á settum degi en þeir voru óreglulegir og duttu síðan niður daginn eftir. Ég gekk allan stífluhringinn og ætlaði aldeilis að ganga barnið niður en það gekk ekki og önnur ráð voru einnig reynd án árangurs.
Síðan var mér sagt að vinkonu tengdamömmu sem er frekar berdreyminn hafði dreymt að ég myndi fæða 15.júní þannig að ég ákvað að ég myndi bara fæða þá og hætti að
spá í þessu. Um kvöldið 10.júní fórum við að hitta vinafólk okkar og vorum ekki komin í rúmið fyrr en um 02.00. Einum og hálfum tíma síðar vakna ég við leka..ég trúði þessu nú
ekki fyrst en lekinn var það mikill að ég gat ekki ímyndað mér annað en að þetta væri legvatnið að fara. Ég vakti Fannar og Mömmu og hringdi í Áslaugu ljósmóður til að segja henni frá þessu. Ég var algjörlega verkjalaus og hún sagði mér að reyna bara að sofna og hringja í sig ef eitthvað meira gerðist. Ég fékk enga verki og náði aðeins að hvíla mig þó ég hafi nú ekki sofið neitt sérlega mikið fyrir spenningi yfir að þetta væri að bresta á.
Hún kom síðan um 10 leytið og skoðaði mig og þá var ég með 2 í útvíkkun en leghálsinn stífur og afturstæður.
Hún sagði mér að fara útí göngutúr og slappa af sem ég gerði en aldrei komu neinir verkir þannig að hún mætti kl. 16 með nálar og stakk í mig. Ég lá með nálarnar í ca. hálftíma og fór svo fram og fékk mér að borða. Skyndilega byrjaði ég að fá verki og þeir urðu strax frekar harðir. Ég reyndi að taka tímann á þeim en það gekk frekar illa því mér fannst aldrei koma nein alvöru hvíld inn á milli.
Áslaug var búin að segjast ætla koma kl. 18 en kl. 17.30 vildi mamma endilega að ég hringdi í hana því að hún hélt að ég væri bara í þann mund að fæða miðað við hvað það var stutt á milli hríða hjá mér. Áslaug kom fljótlega og skoðaði mig og þá hafði orðið mikil breyting á leghálsinum þó að útvíkkunin væri bara 3. Henni fannst of snemmt að láta renna í fæðingarlaugina en sagði að ég gæti farið í baðkarið sem ég gerði. Það var gott að liggja í vatninu og slappa af á milli hríða en þegar hríðarnar komu gat ég ekki legið kyrr eða komið mér þægilega fyrir þannig að ég stóð upp og vaggaði mér í mjöðmunum á meðan þær voru að ganga yfir. Fannar sat hjá mér og spjallaði við mig og gaf mér að drekka.

Ég fór inn í rúm á meðan verið var að undirbúa fæðingarlaugina og þegar ég kom fram var
búið að kveikja á fullt af kertum og setja ilmolíu og rólega músík í gang. Það var æðislegt að komast ofan í laugina, það var svo þægilegt að liggja í henni og slappa af
á milli hríða. Í hríðunum var ég sífellt að breyta um stellingar og gera hringi með mjöðmunum og það hjálpaði mér að takast á við þær og að sjálfsögðu notaði ég líka haföndunina sem ég lærði í jóga.
Ég var mikið með lokuð augun en í eitt skiptið er ég opnaði augun blasti við mér mynd sem greyptist í haustinn á mér. Í einum sófanum sat Fannar minn og var bara þarna fyrir mig, í öðrum sat Áslaug ljósmóðir og las í bók og í hægindastólnum sat mamma og heklaði teppi handa dótturdóttur sinni sem var á leiðinni. Í miðjunni var ég…allsber ofan í stórri uppblásinni sundlaug með skrautfiskum á! Frekar absúrd mynd. Fannar sagði líka eftir á að þetta hefði verið eins og það hefði verið að vígja mig inn í einhvern sértrúarsöfnuð…kertin…tónlistin…lyktin af
slökunarolíu og bumbulíkneskið mitt með 2 kerti sitthvoru megin.

Upp úr miðnætti var komin einhver stöðnun í fæðinguna, ég var komin með 9 í útvíkkun en seinasta brúnin haggaðist ekki. Ég var heima til hálffjögur með misharðar hríðar en þá sagði Áslaug að nú yrði ég að fara upp á spítala og fá hjálp þar. Ég klæddi mig í náttföt og náttslopp yfir og fór berfætt í sandölum útí bíl og Fannar keyrði upp á spítala. Þar átti ég að fá dripp í æð en af einhverjum ástæðum var ég í klukkutíma í mónitor áður en drippið var sett upp. Ekki vildi þessa blessaða brún fara þrátt fyrir drippið og það kom
fæðingarlæknir til að skoða mig. Hann sagði að ég ætti að geta rembst yfir hana og reyndi ég það þó að ég væri ekki með neina sérstaka rembingsþörf. Fann bara smá
þrýsting niður. En það bar engan árangur. Það var farið að örla á fósturstreitu hjá stelpunni og læknirinn sagði að ég hefði 2 kosti. Að fara strax í keisara eða prófa að
rembast í klst í viðbót og ef það gengi ekki..fara í keisara þá. Þá var kl. ca. 07.30 á sunnudagsmorgni. Ég ræddi þessa kosti við mömmu og Fannar og við komumst að þeirri niðurstöðu að þar sem að það var gjörsamlega ekkert búið að breytast í 7,5 tíma þá væru ekki miklar líkur á að eitthvað gerðist þó ég myndi reyna í klukkutíma í viðbót og ákvörðunin um að fara strax í keisara var tekin. Hingað til hafði ég farið lyfjalaust í gegnum fæðinguna og aðeins notað jákvætt hugarfar, haföndunina og nálarstungur en þegar
ákvörðunin um keisara hafði verið tekin og ég lá og beið eftir að skurðstofan væri gerð tilbúin (sem tók nú ansi langan tíma að mér fannst) voru verkirnir búnir að tapa tilgangi sínum og ég ákvað að prófa að fá smá glaðloft. Það hjálpaði í verkjunum en þar sem að stelpan var orðin þreytt þurfti hún að fá súrefni og var því slökkt á gasinu hjá mér mjög fljótlega og ég látin anda inn súrefni.
Þegar skurðstofan var tilbúin var mér svo rúllað þangað inn og mænudeyfing sett upp. Fannar kom svo til mín og hélt í hendina á mér á meðan verið var að skera. Stuttu seinna sagði læknirinn okkur að kíkja upp og lyfti risastóru, organdi, hálfbláu og hárprúðu barni upp yfir tjaldið Fannar fór svo
og passaði dömuna okkar meðan barnalæknirinn var að skoða hana og kom svo með hana til mín og ég fékk að halda á henni á meðan verið var að sauma mig saman. Fannar og ljósmóðirin fóru svo til að vigta og mæla prinsessuna á meðan það var verið að leggja
lokahönd á mig og svo fékk ég hana aftur í fangið. Hún steypti sér beint á brjóstið og byrjaði að sjúga af áfergju. Blóðsykurinn hjá henni var víst eitthvað lágur þannig að
hún þurfti að fara upp á vökudeild í eftirlit rúmlega klukkustund eftir að hún fæddist.
Pabbi hennar fór með henni og fengum við hana svo aftur í hendurnar 3-4 tímum seinna þegar búið var að ganga úr skugga um að hún héldi blóðsykrinum í jafnvægi eftir að hún
var búin að drekka. Það var alveg frábært að fá prinsessuna loksins í hendurnar og þó svo að fæðingin sem byrjaði heima í stofu hafi endað inn á skurðstofu var þetta alveg
ómetanleg lífsreynsla og æðislegt að vera heima svona lengi og fá að nota fæðingarlaugina í hríðunum
Best af öllu er svo náttúrlega að fá að kynnast þessari æðislegu mannveru henni dóttur okkar sem er auðvitað fallegasta, klárasta og besta barn sem nokkurn tímann hefur fæðst